Ghazal 260: Ô cyprès de la grâce de la beauté, qui marches si joliment dans ta fierté

ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز

فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل
ببریده‌اند بر قد سروت قبای ناز

آن را که بوی عنبر زلف تو آرزوست
چون عود گو بر آتش سودا بسوز و ساز

پروانه را ز شمع بود سوز دل، ولی
بی شمع عارض تو دلم را بود گداز

صوفی که بی تو توبه ز می کرده بود، دوش
بشکست عهد، چون در میخانه دید باز

از طعنهٔ رقیب نگردد عیار من
چون زر اگر برند مرا در دهان گاز

دل کز طواف کعبهٔ کویت وقوف یافت
از شوق آن حریم ندارد سر حجاز

هر دم به خون دیده چه حاجت وضو؟ چو نیست
بی طاق ابروی تو، نماز مرا جواز

چون باده باز بر سر خم رفت کف‌زنان
حافظ که دوش از لب ساقی شنید راز

Ô cyprès de la grâce de la beauté, qui marches si joliment dans ta fierté,
les amants ont à chaque instant cent besoins à cause de cette fierté.

Bénie soit ta belle apparence, car dans la prééternité
on a taillé à ta taille de cyprès la tunique de la grâce.

À celui qui désire le parfum d'ambre de ta chevelure,
dis : « Comme l'aloès, brûle au feu de la passion et supporte. »

Le papillon tient de la bougie la brûlure de son cœur, mais
sans la bougie de ta joue mon cœur se consume.

Le soufi qui, sans toi, s'était repenti du vin, hier soir
a rompu son vœu en voyant la porte de la taverne ouverte.

Mon titre ne change pas sous la raillerie du rival,
dût-on, comme l'or, me mettre dans la bouche des cisailles.

Le cœur qui a trouvé sa station en tournant autour de la Kaaba de ta rue,
par désir de ce sanctuaire n'a plus la pensée du Hedjaz.

À quoi bon l'ablution au sang de l'œil à chaque instant, puisque
sans l'arche de ton sourcil ma prière n'est pas permise ?

Comme le vin, il est retourné en battant des mains au bord de la jarre,
Hafez, qui hier soir a entendu un secret de la lèvre de l'échanson.