Ghazal 264: Lève-toi, et verse l'eau de la joie dans la coupe d'or

خیز و در کاسهٔ زر آب طربناک انداز
پیشتر زان که شود کاسهٔ سر خاک‌ انداز

عاقبت منزل ما وادی خاموشان است
حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز

چشم آلوده‌نظر، از رخ جانان دور است
بر رخ او نظر از آینهٔ پاک انداز

به سر سبز تو ای سرو که گر خاک شوم
ناز از سر بنه و سایه بر این خاک انداز

دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست
از لب خود به شفاخانهٔ تریاک انداز

ملک این مزرعه دانی که ثباتی ندهد
آتشی از جگر جام، در املاک انداز

غسل در اشک زدم کاهل طریقت گویند
پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز

یا رب آن زاهد خودبین که به جز عیب ندید
دود آهیش در آیینهٔ ادراک انداز

چون گل از نکهت او جامه قبا کن حافظ
وین قبا در ره آن قامت چالاک انداز

Lève-toi, et verse l'eau de la joie dans la coupe d'or,
avant que la coupe du crâne ne devienne une pelle à poussière.

À la fin, notre demeure est la vallée des silencieux ;
pour l'heure, jette un tumulte sous la coupole des cieux.

L'œil au regard souillé est loin du visage de l'aimé ;
pose ton regard sur son visage depuis un miroir pur.

Par ta tête verte, ô cyprès : quand je serai poussière,
dépose la fierté et jette ton ombre sur cette poussière.

Notre cœur, que le serpent de ta boucle a blessé,
envoie-le par ta lèvre à la maison de guérison du contrepoison.

Tu sais que la possession de ce champ ne donne rien de durable ;
jette un feu du cœur de la coupe sur tous les biens.

Je me suis lavé dans les larmes, car les gens de la Voie disent :
« Sois pur d'abord, puis pose l'œil sur ce Pur. »

Seigneur, cet ascète imbu de lui-même qui n'a vu que des défauts,
jette la fumée d'un soupir sur le miroir de son entendement.

Comme la rose, à son parfum déchire ton vêtement, Hafez,
et jette cette tunique sur le chemin de cette taille alerte.