Ghasel 266: Mein Herz ist zu einer Zigeunergleichen entlaufen, die Aufruhr stiftet

دلم رمیدهٔ لولی‌وشیست شورانگیز
دروغ‌وعده و قتال‌وضع و رنگ‌آمیز

فدای پیرهن چاک ماهرویان باد
هزار جامهٔ تقوی و خرقهٔ پرهیز

خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد
که تا ز خال تو خاکم شود عبیرآمیز

فرشته عشق نداند که چیست، ای ساقی
بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز

پیاله بر کفنم بند، تا سحرگه حشر
به می ز دل ببرم هول روز رستاخیز

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی
که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز

بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت
که در مقام رضا باش و از قضا مگریز

میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

Mein Herz ist zu einer Zigeunergleichen entlaufen, die Aufruhr stiftet,
falsch im Versprechen, mörderisch im Gebaren und voller Trug.

Tausend Gewänder der Frömmigkeit und Kutten der Enthaltsamkeit
seien das Lösegeld für das zerrissene Hemd der Mondgesichtigen.

Das Bild deines Schönheitsmals nehme ich mit mir ins Grab,
damit mein Staub durch dein Mal mit Wohlgeruch gemischt wird.

Der Engel weiß nicht, was Liebe ist, o Schenke;
verlange einen Becher und gieß Rosenwasser auf den Staub Adams.

Binde einen Becher an mein Leichentuch, damit ich am Morgen der Versammlung
mit Wein den Schrecken des Auferstehungstages aus dem Herzen vertreibe.

Arm und erschöpft kam ich an deine Schwelle; hab Erbarmen,
denn ich habe keinen Halt außer der Ergebenheit zu dir.

Komm, denn die Stimme der Schenke sagte mir gestern Nacht:
«Bleib in der Station der Zufriedenheit und flieh nicht vor dem Schicksal.»

Zwischen Liebendem und Geliebtem gibt es keine Schranke;
du selbst bist dein eigener Schleier, Hafis: Tritt aus der Mitte.