Ghasel 267: Ostwind, wenn du am Ufer des Flusses Aras vorüberkommst

ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
بوسه زن بر خاک آن وادی و مشکین کن نفس

منزل سلمی که بادش هر دم از ما صد سلام
پر صدای ساربانان بینی و بانگ جرس

محمل جانان ببوس، آن‌گه به زاری عرضه دار
کز فراقت سوختم ای مهربان فریاد رس

من که قول ناصحان را خواندمی قول رباب
گوش‌مالی دیدم از هجران که اینم پند بس

عشرت شب‌گیر کن، می نوش کاندر راه عشق
شب‌روان را آشنایی‌هاست با میر عسس

عشق‌بازی کار بازی نیست ای دل! سر بباز
زان که گوی عشق نتوان زد به چوگان هوس

دل به رغبت می‌سپارد جان به چشم مست یار
گر چه هشیاران ندادند اختیار خود به کس

طوطیان در شکرستان کامرانی می‌کنند
و از تحسر دست بر سر می‌زند مسکین مگس

نام حافظ گر برآید بر زبان کلک دوست
از جناب حضرت شاهم بس است این ملتمس

Ostwind, wenn du am Ufer des Flusses Aras vorüberkommst,
küsse die Erde jenes Tals und mach deinen Atem moschusduftend.

Die Wohnstatt Salmas, der von uns jeden Augenblick hundert Grüße gelten,
findest du voll von den Rufen der Kameltreiber und dem Klang der Glocke.

Küsse die Sänfte der Geliebten und trag dann flehend vor:
«Ich bin von der Trennung von dir verbrannt, o Gütige, komm mir zu Hilfe.»

Ich, der ich das Wort der Ratgeber den Klang des Rebab nannte,
bekam von der Trennung die Ohren langgezogen, und diese Lehre genügt mir.

Feiere bis in den Morgen und trink Wein, denn auf dem Weg der Liebe
stehen die Nachtwanderer mit dem Hauptmann der Wache auf vertrautem Fuß.

Das Liebesspiel ist kein Spiel, o Herz; setz deinen Kopf ein,
denn den Ball der Liebe schlägt man nicht mit dem Schläger der Laune.

Das Herz gibt die Seele willig dem trunkenen Auge des Freundes hin,
obwohl die Nüchternen ihre freie Wahl niemandem überließen.

Die Papageien genießen ihr Glück im Zuckerland,
und vor Bedauern schlägt sich die arme Fliege an den Kopf.

Wenn der Name Hafis auf die Zunge der Feder des Freundes kommt,
so ist mir vom Hof Seiner Majestät des Königs diese Bitte genug.