Ghasel 268: Eine Rosenwangige aus dem Rosengarten der Welt genügt uns

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
زین چمن سایهٔ آن سرو روان ما را بس

من و همصحبتی اهل ریا دورم باد
از گرانان جهان، رطل گران ما را بس

قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند
ما که رندیم و گدا، دیر مغان ما را بس

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین
کاین اشارت ز جهان گذران، ما را بس

نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان
گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس

یار با ماست، چه حاجت که زیادت طلبیم؟
دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

از در خویش خدا را به بهشتم مفرست
که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافیست
طبع چون آب و غزل‌های روان ما را بس

Eine Rosenwangige aus dem Rosengarten der Welt genügt uns;
von dieser Wiese genügt uns der Schatten jener wandelnden Zypresse.

Ich und der Umgang mit Heuchlern: Das sei fern von mir!
Von den schweren Dingen der Welt genügt uns der schwere Weinbecher.

Den Palast des Paradieses schenkt man als Lohn für Werke;
uns, die wir Rends und Bettler sind, genügt der Tempel der Magier.

Setz dich an den Rand des Baches und sieh das Leben vorübergehen,
denn dieser Wink von der vergänglichen Welt genügt uns.

Sieh das Bargeld auf dem Markt der Welt und die Plage der Welt;
genügt euch dieser Gewinn und Verlust nicht, uns genügt er.

Der Freund ist bei uns; wozu sollten wir mehr verlangen?
Das Glück der Gesellschaft jenes Vertrauten der Seele genügt uns.

Schick mich um Gottes willen nicht von deiner Tür ins Paradies,
denn von allem, was ist, genügt uns das Ende deiner Gasse.

Hafis, über die Quelle des zugeteilten Loses zu klagen ist ungerecht;
ein Wesen wie Wasser und fließende Ghaselen genügen uns.