Ghazal 268: Une belle aux joues de rose, dans la roseraie du monde, nous suffit

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
زین چمن سایهٔ آن سرو روان ما را بس

من و همصحبتی اهل ریا دورم باد
از گرانان جهان، رطل گران ما را بس

قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند
ما که رندیم و گدا، دیر مغان ما را بس

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین
کاین اشارت ز جهان گذران، ما را بس

نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان
گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس

یار با ماست، چه حاجت که زیادت طلبیم؟
دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

از در خویش خدا را به بهشتم مفرست
که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافیست
طبع چون آب و غزل‌های روان ما را بس

Une belle aux joues de rose, dans la roseraie du monde, nous suffit ;
de cette prairie, l'ombre de ce cyprès qui marche nous suffit.

Moi et la compagnie des hypocrites : loin de moi !
Des choses pesantes du monde, la lourde coupe nous suffit.

On accorde le palais du paradis en récompense des œuvres ;
à nous, libertins et mendiants, le temple des mages suffit.

Assieds-toi au bord du ruisseau et regarde passer la vie,
car ce signe du monde qui passe nous suffit.

Regarde la monnaie du marché du monde et les tourments du monde ;
si ce gain et cette perte ne vous suffisent pas, ils nous suffisent.

L'ami est avec nous ; qu'avons-nous besoin de demander davantage ?
Le bonheur de la compagnie de ce confident de l'âme nous suffit.

Pour l'amour de Dieu, ne m'envoie pas de ta porte au paradis,
car de tout ce qui existe, le bout de ta rue nous suffit.

Hafez, se plaindre de la source du lot assigné est injuste ;
un naturel pareil à l'eau et des ghazals qui coulent nous suffisent.