Ghasel 272: Komm zurück und sei meinem beengten Herzen der Gefährte der Seele

باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش
وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

زآن باده که در میکدهٔ عشق فروشند
ما را دو سه ساغر بده و گو «رمضان باش»

در خرقه، چو آتش زدی ای عارف سالک!
جهدی کن و سرحلقهٔ رندان جهان باش

دلدار که گفتا به توام دل‌نگران است
گو «می‌رسم اینک به سلامت»، نگران باش

خون شد دلم از حسرت آن لعل روان‌بخش
ای درج محبت! به همان مهر و نشان باش

تا بر دلش از غصه غباری ننشیند
ای سیل سرشک! از عقب نامه روان باش

حافظ که هوس می‌کندش جام جهان‌بین
گو «در نظر آصف جمشید‌مکان باش»

Komm zurück und sei meinem beengten Herzen der Gefährte der Seele,
und sei diesem Verbrannten der Vertraute verborgener Geheimnisse.

Von jenem Wein, den man in der Schenke der Liebe verkauft,
gib uns zwei, drei Becher und sag: «Mag auch Ramadan sein.»

Da du Feuer an die Kutte gelegt hast, o wandernder Erkennender,
gib dir Mühe und sei der Anführer im Kreis der Rends der Welt.

Der Herzensfreundin, die sagte: «Mein Herz ist um dich besorgt»,
sag: «Ich komme soeben wohlbehalten an; halte Ausschau.»

Mein Herz wurde zu Blut vor Sehnsucht nach jenem belebenden Rubin;
o Kästchen der Liebe, bleib bei demselben Siegel und Zeichen.

Damit sich auf sein Herz kein Staub des Kummers legt,
o Flut der Tränen, fließe dem Brief hinterher.

Dem Hafis, der sich nach dem weltschauenden Becher sehnt,
sag: «Bleib im Blick des Wesirs, dessen Platz der Dschamschids ist.»