Ghazal 277: Toute la pensée du rossignol est que la rose devienne son amie

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند
خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

جای آن است که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف می‌شکند بازارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن، ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچهٔ معشوقهٔ ما می‌گذری
بر حذر باش، که سر می‌شکند دیوارش

آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل
جانب عشق عزیز است، فرومگذارش

صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه
به دو جام دگر آشفته شود دستارش

دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود
نازپرورد وصال است، مجو آزارش

Toute la pensée du rossignol est que la rose devienne son amie ;
la rose songe à la manière de lui faire des coquetteries.

Ravir les cœurs, ce n'est pas seulement tuer l'amant ;
le vrai maître est celui qui a souci de son serviteur.

Il convient que le sang bouillonne au cœur du rubis
devant cette tromperie : le tesson lui casse son marché.

Le rossignol a appris la parole de la grâce de la rose ; sinon
tant de chants et de ghazals n'étaient pas logés dans son bec.

Ô toi qui passes dans la ruelle de notre aimée,
prends garde, car son mur brise les têtes.

Ce voyageur qu'accompagnent cent caravanes de cœurs,
où qu'il soit, mon Dieu, garde-le sain et sauf.

Bien que la compagnie de la tranquillité t'ait plu, ô cœur,
le parti de l'amour est précieux : ne le délaisse pas.

Le soufi enjoué qui a penché ainsi son bonnet,
avec deux coupes de plus son turban sera défait.

Le cœur de Hafez, qui s'était accoutumé à te voir,
a été élevé dans la douceur de l'union : ne cherche pas à le blesser.