Ghasel 279: Wie schön ist Schiras und seine unvergleichliche Lage!

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش
خداوندا نگه دار از زوالش

ز رکن آباد ما صد لوحش الله
که عمر خضر می‌بخشد زلالش

میان جعفرآباد و مصلا
عبیرآمیز می‌آید شمالش

به شیراز آی و فیض روح قدسی
بجوی از مردم صاحب کمالش

که نام قند مصری برد آنجا؟
که شیرینان ندادند انفعالش

صبا زان لولی شنگول سرمست
چه داری آگهی؟ چون است حالش؟

گر آن شیرین پسر خونم بریزد
دلا چون شیر مادر کن حلالش

مکن از خواب بیدارم خدا را
که دارم خلوتی خوش با خیالش

چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر
نکردی شکر ایام وصالش؟

Wie schön ist Schiras und seine unvergleichliche Lage!
O Herr, bewahre es vor dem Niedergang.

Unserem Ruknabad hundertmal «Gott behüte es»,
denn sein klares Wasser schenkt das Leben Chisers.

Zwischen Dschafarabad und Mosalla
kommt sein Nordwind mit Wohlgeruch gemischt.

Komm nach Schiras und erbitte die Gabe des Heiligen Geistes
von seinen Menschen, die in allem Edlen vollendet sind.

Wer nannte dort je den Zucker Ägyptens,
ohne dass die Süßen ihn beschämten?

Ostwind, was weißt du von jenem munteren, trunkenen Zigeuner?
Wie geht es ihm?

Wenn jener süße Knabe mein Blut vergießt,
o Herz, so mach es ihm erlaubt wie Muttermilch.

Weck mich um Gottes willen nicht aus dem Schlaf,
denn ich habe eine schöne Zweisamkeit mit seinem Bild.

Warum, Hafis, hast du, da du die Trennung fürchtetest,
nicht für die Tage der Vereinigung gedankt?