Ghasel 280: Als der Ostwind seine amberstreuende Locke zerzauste

چو بر شکست صبا زلف عنبرافشانش
به هر شکسته که پیوست، تازه شد جانش

کجاست همنفسی؟ تا به شرح عرضه دهم
که دل چه می‌کشد از روزگار هجرانش

زمانه از ورق گل، مثال روی تو بست
ولی ز شرم تو در غنچه کرد پنهانش

تو خفته‌ای و نشد عشق را کرانه پدید
تبارک الله از این ره که نیست پایانش

جمال کعبه مگر عذر رهروان خواهد؟
که جان زنده‌دلان سوخت در بیابانش

بدین شکستهٔ بیت الحزن که می‌آرد
نشان یوسف دل از چه زنخدانش؟

بگیرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم
که سوخت حافظ بی‌دل ز مکر و دستانش

Als der Ostwind seine amberstreuende Locke zerzauste,
wurde jedem Gebrochenen, den er berührte, die Seele erneuert.

Wo ist ein Gefährte, damit ich ausführlich darlege,
was das Herz von den Tagen der Trennung von ihm erleidet?

Die Zeit schuf aus dem Rosenblatt ein Abbild deines Gesichts,
doch aus Scham vor dir verbarg sie es in der Knospe.

Du schläfst, und kein Ufer der Liebe ist in Sicht gekommen;
gepriesen sei Gott: Was für ein Weg, der kein Ende hat!

Ob die Schönheit der Kaaba die Wanderer wohl entschädigt?
Denn die Seele der Lebendigen im Herzen verbrannte in ihrer Wüste.

Wer bringt diesem Gebrochenen im Haus des Kummers
ein Zeichen vom Josef des Herzens aus dem Brunnen seines Kinns?

Ich ergreife jene Lockenspitze und gebe sie dem Herrn in die Hand,
denn der herzverlorene Hafis verbrannte an ihrer List und ihren Ränken.