Ghasel 281: O Herr, diese lächelnde junge Rose, die du mir anvertraut hast

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گرچه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش

گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه
جای دل‌های عزیز است به هم بر مزنش

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طرهٔ عنبرشکنش

در مقامی که به یاد لب او می نوشند
سفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش

عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت
هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش

هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است
آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

O Herr, diese lächelnde junge Rose, die du mir anvertraut hast,
vertraue ich dir an vor dem neidischen Auge der Wiese.

Hat er sich auch hundert Stationen von der Gasse der Treue entfernt,
das Unheil des Himmelslaufs bleibe fern von seiner Seele und seinem Leib.

Wenn du zur Wohnstatt Salmas gelangst, o Ostwind,
so hoffe ich, dass du ihr einen Gruß von mir überbringst.

Öffne mit Anstand die Moschusblase jener schwarzen Locke;
sie ist der Ort teurer Herzen: Bring sie nicht durcheinander.

Sag: «Mein Herz hat ein Recht der Treue auf deinen Flaum und dein Mal;
halte es in Ehren in jener amberduftenden Locke.»

An einem Ort, wo man zum Gedenken an seine Lippe Wein trinkt,
ist niedrig der Trunkene, der noch von sich selbst weiß.

Ehre und Gut lassen sich an der Tür der Schenke nicht ansammeln;
wer dieses Wasser trinkt, dessen Habe wirf ins Meer.

Wer den Verdruss fürchtet, dem ist der Kummer der Liebe nicht erlaubt;
unser Kopf und sein Fuß oder unsere Lippe und sein Mund.

Die Dichtung des Hafis ist ganz und gar der schönste Vers der Erkenntnis;
Lob seinem bezaubernden Atem und der Anmut seiner Rede.