Ghazal 281: Signore, questa rosa novella e ridente che mi hai affidato

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گرچه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش

گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه
جای دل‌های عزیز است به هم بر مزنش

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طرهٔ عنبرشکنش

در مقامی که به یاد لب او می نوشند
سفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش

عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت
هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش

هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است
آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

Signore, questa rosa novella e ridente che mi hai affidato,
la affido a te, dall'occhio invidioso del prato.

Benché si sia allontanato di cento tappe dalla via della fedeltà,
lontano sia dalla sua anima e dal suo corpo il danno del volgere del cielo.

Se giungi alla dimora di Salma, o vento dell'est,
spero che le porterai un saluto da parte mia.

Apri con garbo la borsa di muschio di quella chioma nera;
è dimora di cuori cari: non scompigliarla.

Di': «Il mio cuore ha un diritto di fedeltà sulla tua peluria e sul tuo neo;
tienilo in onore in quel ricciolo che sa d'ambra.»

In un luogo dove bevono vino in ricordo del suo labbro,
vile è l'ebbro che ha ancora coscienza di sé.

Onore e ricchezza non si possono accumulare alla porta della taverna;
a chi beve di quest'acqua, getta il bagaglio in mare.

A chi teme il tedio non è lecito il dolore d'amore;
il nostro capo e il suo piede, oppure il nostro labbro e la sua bocca.

La poesia di Hafez è tutta il distico più bello della conoscenza;
lode al suo respiro incantevole e alla grazia della sua parola.