Ghazal 282: Elle m'a ravi le repos, la force et la raison

ببرد از من قرار و طاقت و هوش
بت سنگین‌دل سیمین بناگوش

نگاری چابکی شنگی کله‌دار
ظریفی مه‌وشی ترکی قباپوش

ز تاب آتش سودای عشقش
به سان دیگ دایم می‌زنم جوش

چو پیراهن شوم آسوده‌خاطر
گرش همچون قبا گیرم در آغوش

اگر پوسیده گردد استخوانم
نگردد مهرت از جانم فراموش

دل و دینم، دل و دینم ببرده‌ست
بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش

دوای تو، دوای توست حافظ
لب نوشش، لب نوشش، لب نوش

Elle m'a ravi le repos, la force et la raison,
cette idole au cœur de pierre, à l'oreille d'argent.

Une beauté vive, enjouée, coiffée de son bonnet,
gracieuse, pareille à la lune, un Turc vêtu d'une tunique.

De l'ardeur du feu de la passion de son amour,
je bous sans cesse comme un chaudron.

Je serais l'esprit en repos, comme sa chemise,
si je pouvais l'entourer de mes bras, comme sa tunique.

Même si mes os tombent en poussière,
ton amour ne sera pas oublié de mon âme.

Mon cœur et ma foi, mon cœur et ma foi ont été ravis
par sa poitrine et son épaule, sa poitrine et son épaule, poitrine et épaule.

Ton remède, ton remède, Hafez, c'est
sa lèvre de miel, sa lèvre de miel, lèvre de miel.