Ghazal 284: Hier soir, du coin de la taverne, une voix

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
گفت ببخشند گنه، می بنوش

لطف الهی بکند کار خویش
مژدهٔ رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر
تا می لعل آوردش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند
هر قدر ای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست
نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش

گوش من و حلقهٔ گیسوی یار
روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب
با کرم پادشه عیب پوش

داور دین، شاه شجاع، آن که کرد
روح قدس حلقهٔ امرش به گوش

ای ملک العرش مرادش بده
و از خطر چشم بدش دار گوش

Hier soir, du coin de la taverne, une voix
a dit : « On pardonne le péché ; bois du vin. »

La bonté divine fait son œuvre ;
l'ange apporte la bonne nouvelle de la miséricorde.

Porte cette raison crue à la taverne,
afin que le vin vermeil lui fasse bouillir le sang.

Bien que son union ne s'accorde pas à l'effort,
efforce-toi, ô cœur, autant que tu le peux.

La bonté de Dieu est plus grande que notre faute ;
que sais-tu du mystère scellé ? Tais-toi.

Mon oreille et l'anneau de la chevelure de l'ami ;
mon visage et la poussière de la porte du marchand de vin.

Le libertinage de Hafez n'est pas un péché bien lourd
devant la générosité du roi qui couvre les défauts.

Le juge de la foi, Shah Shoja, celui dont
l'Esprit saint porte à l'oreille l'anneau du commandement :

Ô Roi du Trône, accorde-lui son désir,
et garde-le du péril du mauvais œil.