Ghazal 294: Par ma fidélité à ton amour, je suis célèbre parmi les belles, comme la bougie

در وفای عشق تو، مشهور خوبانم چو شمع
شب‌نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم‌پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشتهٔ صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم‌رو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع؟

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست
این دل زار نزار اشک‌بارانم چو شمع

در شب هجران، مرا پروانهٔ وصلی فرست
ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم‌آرای تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقی‌ست با دیدار تو
چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت
آتش دل، کی به آب دیده بنشانم چو شمع؟

Par ma fidélité à ton amour, je suis célèbre parmi les belles, comme la bougie ;
je veille la nuit dans la rue des téméraires et des libertins, comme la bougie.

Jour et nuit le sommeil ne vient pas à mon œil adorateur du chagrin,
tant je pleure dans la maladie de ta séparation, comme la bougie.

Le fil de ma patience a été tranché par les ciseaux de ton chagrin,
et pourtant je brûle au feu de ton amour, comme la bougie.

Si le coursier bai de mes larmes couleur de rose n'avait couru si vite,
quand mon secret caché se serait-il révélé au monde, comme la bougie ?

Entre l'eau et le feu, il reste ardemment occupé de toi,
ce cœur misérable, amaigri, pleuvant des larmes, comme la bougie.

Dans la nuit de la séparation, envoie-moi le papillon d'une rencontre,
sinon, de la douleur de toi, je brûlerai un monde, comme la bougie.

Sans ta beauté qui pare le monde, mon jour est comme la nuit ;
avec tout l'accomplissement de ton amour, je suis en plein déclin, comme la bougie.

La montagne de ma patience est devenue molle comme cire dans la main de ton chagrin,
depuis que je fonds dans l'eau et le feu de ton amour, comme la bougie.

Comme le matin, il me reste un souffle pour te voir ;
montre ton visage, ô ravisseur de cœurs, que je répande ma vie, comme la bougie.

Élève-moi une nuit par ton union, ô délicate,
afin que ma salle s'illumine de ta vue, comme la bougie.

Hafez a pris à merveille le feu de ton amour à la tête ;
quand éteindrai-je le feu du cœur avec l'eau des yeux, comme la bougie ?