Ghazal 307: Ogni tratto fine che ho detto nel descrivere quella figura

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
هر کو شنید گفتا «لله در قائل»

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول
آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل

حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید
«از شافعی نپرسند امثال این مسائل»

گفتم که «کی ببخشی بر جان ناتوانم؟»
گفت «آن زمان که نبود جان در میانه حائل»

دل داده‌ام به یاری، شوخی‌، کشی، نگاری
مرضیة السجایا محمودة الخصائل

در عین گوشه‌گیری بودم چو چشم مستت
و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مایل

از آب دیده صد ره طوفان نوح دیدم
وز لوح سینه نقشت هرگز نگشت زایل

ای دوست دست حافظ تعویذ چشم زخم است
یا رب ببینم آن را در گردنت حمایل

Ogni tratto fine che ho detto nel descrivere quella figura,
chiunque l'abbia udito ha detto: «Dio benedica chi l'ha detto!»

Acquistare l'amore e la vita da rend parve facile all'inizio;
alla fine la mia anima è arsa nel guadagnare queste virtù.

Hallaj sulla forca canta bene questa verità:
«Questioni come queste non si pongono al giurista.»

Dissi: «Quando avrai pietà della mia anima senza forze?»
Disse: «Quando l'anima non starà più in mezzo.»

Ho dato il cuore a un'amica birichina, leggiadra, una bellezza,
dall'indole gradevole e dalle qualità lodate.

Vivevo del tutto ritirato, come il tuo occhio ebbro,
e ora inclino verso gli ebbri, come il tuo sopracciglio.

Cento volte ho visto il diluvio di Noè dall'acqua dei miei occhi,
e la tua immagine non si è mai cancellata dalla tavola del mio petto.

O amico, la mano di Hafez è un amuleto contro il malocchio;
Signore, possa io vederla appesa al tuo collo.