Ghasel 311: Ich bin verliebt in das Gesicht eines schönen, eben erblühten Jünglings

عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام
وز خدا دولت این غم به دعا خواسته‌ام

عاشق و رند و نظربازم و می‌گویم فاش
تا بدانی که به چندین هنر آراسته‌ام

شرمم از خرقهٔ آلودهٔ خود می‌آید
که بر او وصله به صد شعبده پیراسته‌ام

خوش بسوز از غمش ای شمع که اینک من نیز
هم بدین کار کمربسته و برخاسته‌ام

با چنین حیرتم از دست بشد صرفهٔ کار
در غم افزوده‌ام آنچ از دل و جان کاسته‌ام

همچو حافظ به خرابات روم جامه قبا
بو که در بر کشد آن دلبر نوخاسته‌ام

Ich bin verliebt in das Gesicht eines schönen, eben erblühten Jünglings,
und von Gott habe ich im Gebet das Glück dieses Kummers erbeten.

Ich bin Liebender, Rend und Spieler der Blicke, und ich sage es offen,
damit du weißt, dass ich mit so vielen Künsten geschmückt bin.

Ich schäme mich meiner befleckten Kutte,
auf die ich mit hundert Kunststücken Flicken gesetzt habe.

Brenne gut vor Kummer um ihn, o Kerze, denn hier bin auch ich,
gegürtet und aufgestanden zu eben diesem Werk.

Bei solcher Bestürzung ging mir der Ertrag meiner Arbeit verloren;
ich habe dem Kummer hinzugefügt, was ich Herz und Seele genommen habe.

Wie Hafis gehe ich mit aufgerissenem Gewand in die Schenke;
vielleicht schließt mich jener junge Herzensräuber in die Arme.