Ghazal 313: Reviens, échanson, car je suis désireux de servir

بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم
مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم

زان جا که فیض جام سعادت فروغ توست
بیرون شدی نمای ز ظلمات حیرتم

هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهت
تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم

عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم
کاین بود سرنوشت ز دیوان قسمتم

می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار
این موهبت رسید ز میراث فطرتم

من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش
در عشق دیدن تو هواخواه غربتم

دریا و کوه در ره و من خسته و ضعیف
ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم

دورم به صورت از در دولتسرای تو
لیکن به جان و دل ز مقیمان حضرتم

حافظ به پیش چشم تو خواهد سپرد جان
در این خیالم ار بدهد عمر مهلتم

Reviens, échanson, car je suis désireux de servir,
avide de servitude et priant pour ta fortune.

Puisque le don de la coupe du bonheur est ton éclat,
montre-moi une issue hors des ténèbres de ma stupeur.

Bien que je sois noyé de cent côtés dans la mer du péché,
depuis que je connais l'amour je suis de ceux à qui l'on fait miséricorde.

Ne me blâme pas, ô sage, d'être libertin et de mauvais renom,
car tel était le sort venu du tribunal de mon lot.

Bois du vin, car être amant ne vient ni de l'effort ni du choix ;
ce don m'est venu en héritage de ma nature.

Moi qui de ma vie n'ai jamais choisi de voyager loin de ma patrie,
par amour de te voir je désire l'exil.

La mer et la montagne sont sur le chemin, et je suis las et faible ;
ô Khizr au pas béni, aide-moi de ta bénédiction.

En apparence je suis loin de la porte de ta maison de fortune,
mais de cœur et d'âme je suis de ceux qui demeurent en ta présence.

Hafez rendra l'âme devant tes yeux ;
telle est ma pensée, si la vie m'en donne le délai.