Ghazal 315: Hormis que la foi et le savoir m'ont échappé des mains

به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم
بیا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم؟

اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد
به خاک‌پای عزیزت که عهد نشکستم

چو ذره گرچه حقیرم؛ ببین به دولت عشق
که در هوای رخت چون به مهر پیوستم

بیار باده که عمریست تا من از سر امن
به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم

اگر ز مردم هشیاری ای نصیحت‌گو
سخن به خاک میفکن؛ چرا که من مستم

چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست
که خدمتی بسزا برنیامد از دستم

بسوخت حافظ و آن یار دلنواز نگفت
که مرهمی بفرستم که خاطرش خستم

Hormis que la foi et le savoir m'ont échappé des mains,
viens, dis-moi quel profit j'ai tiré de ton amour.

Bien que ton chagrin ait jeté au vent la moisson de ma vie,
par la poussière de tes pieds chéris, je n'ai pas rompu le pacte.

Bien que je sois infime comme un atome, vois, par la fortune de l'amour,
comme dans le désir de ton visage j'ai rejoint le soleil.

Apporte du vin, car voilà une vie que, en sécurité,
je ne me suis pas assis dans un coin tranquille pour le plaisir.

Si tu es du nombre des sobres, ô donneur de conseils,
ne jette pas tes paroles à terre, car je suis ivre.

Comment lèverais-je la tête devant l'ami, de honte,
puisque aucun service digne de lui n'est venu de ma main ?

Hafez a brûlé, et cet ami qui console les cœurs n'a pas dit :
« Que j'envoie un baume, puisque j'ai blessé son esprit. »