Ghazal 324: Benché dalla sua chioma sia caduto un nodo nella mia faccenda

گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
همچنان چشم گشاد از کرمش می‌دارم

به طرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام
خون دل عکس برون می‌دهد از رخسارم

پردهٔ مطربم از دست برون خواهد برد
آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم

پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب
تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم

منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن
از نی کلک، همه قند و شکر می‌بارم

دیدهٔ بخت به افسانهٔ او شد در خواب
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم؟

چون تو را در گذر ای یار نمی‌یارم دید
با که گویم که بگوید سخنی با یارم؟

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا
بجز از خاک درش با که بود بازارم؟

Benché dalla sua chioma sia caduto un nodo nella mia faccenda,
mi aspetto ancora un'apertura dalla sua generosità.

Non attribuire alla gioia il rossore del mio volto, ché come la coppa
il sangue del mio cuore traspare dalla mia guancia.

La melodia del menestrello mi porterà fuori di me;
ahimè, se non ho accesso dietro questo velo!

Tutta la notte ho fatto la guardia al santuario del cuore,
per non lasciare entrare in questo velo altro che il pensiero di lui.

Sono quel poeta stregone che con l'incanto della parola
fa piovere dalla canna della penna solo zucchero e canditi.

L'occhio della mia fortuna si è addormentato al suo racconto;
dov'è una brezza di grazia che mi svegli?

Poiché non riesco a vederti sul tuo cammino, o amico,
a chi dirò di dire una parola al mio amico?

Ieri notte diceva: «Hafez è tutto apparenza e ipocrisia.»
Con chi ho a che fare se non con la polvere della sua porta?