Ghazal 325: Se la polvere della pianta del piede della mia amata mi verrà in mano

گر دست دهد خاک کف پای نگارم
بر لوح بصر خط غباری بنگارم

بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است
از موج سرشکم که رساند به کنارم

پروانهٔ او گر رسدم در طلب جان
چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

امروز مکش سر ز وفای من و اندیش
زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفین سیاه تو به دلداری عشاق
دادند قراری و ببردند قرارم

ای باد از آن باده نسیمی به من آور
کان بوی شفابخش بود دفع خمارم

گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری
من نقد روان در دمش از دیده شمارم

دامن مفشان از من خاکی که پس از من
زین در نتواند که برد باد غبارم

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است
عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

Se la polvere della pianta del piede della mia amata mi verrà in mano,
ne traccerò una riga, in fine scrittura di polvere, sulla tavola della mia vista.

Nella speranza del tuo abbraccio sono annegato, e spero
che l'onda delle mie lacrime mi porti a riva.

Se mi giungerà il suo ordine che chiede la mia vita,
come la candela renderò l'anima in quello stesso istante, in un respiro.

Oggi non distoglierti dalla mia fedeltà, e pensa
a quella notte in cui, per il dolore, alzerò le mani in preghiera.

Le tue due ciocche nere, a conforto degli amanti,
promisero quiete, e mi portarono via la quiete.

O vento, portami un soffio di quel vino,
ché quel profumo che guarisce scaccia i miei postumi.

Se l'amico non dà alcun titolo alla moneta falsa del mio cuore,
conterò subito, dai miei occhi, moneta corrente ai suoi piedi.

Non scuotere la veste da me, polvere che sono, ché dopo di me
il vento non potrà portare via la mia polvere da questa porta.

Hafez, poiché il suo labbro di rubino mi è caro come la vita,
sarà una vita intera quell'istante in cui porterò l'anima al suo labbro.