Ghazal 326: Nella casa segreta del piacere ho un idolo incantevole

در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم

عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلند
وین همه منصب از آن حور  پری‌وش دارم

گر تو زین دست، مرا بی سر و سامان داری
من به آه سحرت زلف، مشوش دارم

گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست
من رخ زرد، به خونابه منقش دارم

گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد
نقل شعر شکرین و می بی‌غش دارم

ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من
جنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم

حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

Nella casa segreta del piacere ho un idolo incantevole,
per la cui ciocca e guancia sono senza pace, come il ferro nel fuoco.

Sono amante, rend e bevitore di vino, e lo dico ad alta voce;
e tutte queste cariche le ho da quell'urì simile a una fata.

Se in questo modo mi tieni senza ordine né casa,
io terrò scompigliata la tua chioma con il mio sospiro dell'alba.

Se la scura peluria dell'amico si mostra in tal modo,
terrò il mio volto giallo dipinto di lacrime di sangue.

Se vorrai fare un passo nella dimora dei rend,
ho dolci di versi zuccherati e vino schietto.

Porta la freccia dello sguardo e la corda della ciocca, ché io
ho battaglie con il mio cuore ferito e provato.

O Hafez, poiché il dolore e la gioia del mondo passano,
è meglio che io tenga lieto il mio animo.