Ghasel 327: Ich habe einen Bund mit dem Geliebten: Solange Leben in meinem Leib ist

مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

صفای خلوت خاطر از آن شمع چگل جویم
فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم

به کام و آرزوی دل، چو دارم خلوتی حاصل
چه فکر از خبث بدگویان، میان انجمن دارم؟

مرا در خانه سروی هست کاندر سایهٔ قدش
فراغ از سرو بستانی و شمشاد چمن دارم

گرم صد لشکر از خوبان به قصد دل کمین سازند
بحمد الله و المنه بتی لشکرشکن دارم

سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سلیمانی
چو اسم اعظمم باشد، چه باک از اهرمن دارم؟

الا ای پیر فرزانه، مکن عیبم ز میخانه
که من در ترک پیمانه دلی پیمان‌شکن دارم

خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نه
که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم

چو در گل‌زار اقبالش خرامانم بحمدالله
نه میل لاله و نسرین، نه برگ نسترن دارم

به رندی شهره شد حافظ میان همدمان، لیکن
چه غم دارم که در عالم قوام‌الدین حسن دارم

Ich habe einen Bund mit dem Geliebten: Solange Leben in meinem Leib ist,
halte ich die Freunde seiner Gasse so wert wie mein eigenes Leben.

Die Klarheit der inneren Zurückgezogenheit suche ich bei jener Kerze von Tschigil;
den Glanz des Auges und das Licht des Herzens habe ich von jenem Mond von Chotan.

Da ich eine Zurückgezogenheit nach Wunsch und Verlangen des Herzens gewonnen habe,
was kümmert mich die Bosheit der Verleumder draußen in der Versammlung?

Ich habe im Haus eine Zypresse, in deren Schatten
ich der Gartenzypresse und des Buchsbaums der Wiese nicht bedarf.

Legen hundert Heere von Schönen meinem Herzen einen Hinterhalt,
Gott sei Lob und Dank, ich habe einen Abgott, der Heere zerschlägt.

Es ziemt sich, dass ich mich mit seinem Rubinsiegel rühme, Salomo zu sein;
da ich den Größten Namen besitze, was fürchte ich vom Dämon?

O weiser Alter, tadle mich nicht wegen der Schenke,
denn wenn es darum geht, den Becher zu lassen, habe ich ein Herz, das Gelübde bricht.

Um Gottes willen, o Rivale, schließ heute Nacht eine Weile die Augen,
denn ich habe seinem schweigenden Rubin heimlich hundert Dinge zu sagen.

Da ich, Gott sei Dank, im Rosengarten seiner Gunst wandle,
habe ich weder Neigung zu Tulpe und Heckenrose noch Lust auf die wilde Rose.

Hafis wurde unter den Gefährten für sein Rendtum bekannt, doch
was kümmert es mich, da ich in der Welt Qawam ad-Din Hasan habe?