Ghasel 328: Wer bin ich, dass ich durch jenen duftenden Sinn gehen sollte?

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم؟
لطف‌ها می‌کنی ای خاک درت، تاج سرم

دلبرا بنده نوازیت که آموخت؟ بگو
که من این ظن، به رقیبان تو هرگز نبرم

همتم بدرقهٔ راه کن ای طایر قدس
که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

ای نسیم سحری بندگی من برسان
که فراموش مکن وقت دعای سحرم

خرم آن روز کز این مرحله بربندم بار
و از سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل
دیده دریا کنم از اشک و در او غوطه خورم

پایهٔ نظم بلند است و جهان گیر بگو
تا کند پادشه بحر دهان پر گهرم

Wer bin ich, dass ich durch jenen duftenden Sinn gehen sollte?
Du erweist mir Güte, o du, dessen Türstaub die Krone meines Hauptes ist.

O Herzensräuber, wer lehrte dich, deine Diener zu hegen? Sag es,
denn denen, die dich bewachen, traute ich das nie zu.

Mach deinen Segen zum Geleit meines Weges, o heiliger Vogel,
denn der Weg zum Ziel ist lang, und ich bin im Reisen neu.

O Morgenhauch, überbringe meine Ergebenheit
und sag: «Vergiss mich nicht zur Zeit des Morgengebets.»

Glücklich der Tag, an dem ich von dieser Station mein Gepäck schnüre
und die Gefährten am Ende deiner Gasse nach mir fragen.

O Hafis, es ziemt sich, dass ich auf der Suche nach der Perle der Vereinigung
mein Auge mit Tränen zum Meer mache und darin tauche.

Der Rang der Dichtung ist hoch und erobert die Welt; sprich,
damit der König des Meeres dir den Mund mit Perlen füllt.