Ghazal 32: Quand Dieu façonna la forme de ton sourcil qui ouvre le cœur

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند
زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود
نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست

مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد
ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن
که عهد با سر زلف گره‌گشای تو بست

تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال
خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو، که پای تو بست؟

Quand Dieu façonna la forme de ton sourcil qui ouvre le cœur,
il attacha le dénouement de mes affaires à tes coquetteries.

Le temps nous a assis, moi et le cyprès de la prairie, dans la poussière du chemin,
lorsqu'il noua le lin fin de ta robe couleur de narcisse.

Elle défit cent nœuds de nos affaires et du cœur du bouton de rose,
la brise de la rose, quand elle mit son cœur à te désirer.

Le tour de la roue m'a rendu content de ton lien,
mais à quoi bon, puisqu'il a noué le bout du fil à ton agrément ?

Ne fais pas de nœud, comme la poche de musc, sur mon pauvre cœur,
car il a fait pacte avec la pointe de ta boucle qui dénoue les nœuds.

Tu étais toi-même une autre union, ô brise de l'union ;
vois l'erreur : le cœur a lié son espoir à ta fidélité.

Je dis : à cause de ta cruauté je quitterai la ville.
En riant elle dit : va, Hafez ; qui t'a lié les pieds ?