Ghazal 335: Si mon chemin me ramène à la taverne des mages

در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
حاصل خرقه و سجاده، روان دربازم

حلقهٔ توبه گر امروز چو زهاد زنم
خازن میکده فردا نکند در، بازم

ور چو پروانه دهد دست، فراغ بالی
جز بدان عارض شمعی نبود پروازم

صحبت حور نخواهم که بود عین قصور
با خیال تو اگر با دگری پردازم

سر سودای تو در سینه بماندی پنهان
چشم تر دامن اگر فاش نکردی رازم

مرغ سان از قفس خاک هوایی گشتم
به هوایی که مگر صید کند شهبازم

همچو چنگ ار به کناری ندهی کام دلم
از لب خویش چو نی یک نفسی بنوازم

ماجرای دل خون گشته نگویم با کس
زان که جز تیغ غمت نیست کسی دمسازم

گر به هر موی، سری بر تن حافظ باشد
همچو زلفت همه را در قدمت اندازم

Si mon chemin me ramène à la taverne des mages,
je jouerai sur-le-champ tout le gain du froc et du tapis de prière.

Si aujourd'hui, comme les ascètes, je frappe à l'anneau du repentir,
demain le gardien de la taverne ne m'ouvrira pas la porte.

Et si, comme le papillon, il m'est donné d'avoir l'aile libre,
mon vol n'ira que vers cette joue pareille à la bougie.

Je ne veux pas de la compagnie des houris, car ce serait le comble du manquement
si, ayant ton image, je m'occupais d'une autre.

Le secret de ma passion pour toi serait resté caché dans ma poitrine
si mon œil mouillé n'avait divulgué mon secret.

Comme l'oiseau, je me suis élancé de la cage de la terre,
dans l'espoir que le faucon royal me prenne pour proie.

Si tu n'exauces pas le vœu de mon cœur dans tes bras, comme on tient la harpe,
de ta lèvre, comme de la flûte, joue-moi le temps d'un souffle.

Je ne dirai à personne l'histoire de mon cœur devenu sang,
car je n'ai d'autre confident que le sabre de ton chagrin.

Si Hafez avait sur le corps une tête pour chaque cheveu,
comme ta chevelure je les jetterais toutes à tes pieds.