Ghazal 337: Pourquoi ne songerais-je pas à regagner mon propre pays ?

چرا نه در پی عزم دیار خود باشم
چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

غم غریبی و غربت چو بر نمی‌تابم
به شهر خود روم و شهریار خود باشم

ز محرمان سراپردهٔ وصال شوم
ز بندگان خداوندگار خود باشم

چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی
که روز واقعه پیش نگار خود باشم

ز دست بخت گران‌خواب و کار بی‌سامان
گرم بود گله‌ای، رازدار خود باشم

همیشه پیشهٔ من عاشقی و رندی بود
دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

بود که لطف ازل رهنمون شود حافظ
وگرنه تا به ابد شرمسار خود باشم

Pourquoi ne songerais-je pas à regagner mon propre pays ?
Pourquoi ne serais-je pas la poussière du bout de la rue de mon ami ?

Puisque je ne supporte pas le chagrin d'être étranger en exil,
j'irai dans ma propre ville et je serai mon propre roi.

Je deviendrai l'un des intimes du pavillon de l'union ;
je serai l'un des serviteurs de mon propre seigneur.

Puisque l'affaire de la vie est incertaine, mieux vaut du moins
qu'au jour de ma mort je sois auprès de ma propre aimée.

De la fortune au lourd sommeil et des affaires sans ordre,
si j'ai à me plaindre, je garderai mon propre secret.

Mon métier a toujours été l'amour et le libertinage ;
je m'efforcerai encore et m'occuperai de ma propre affaire.

Il se peut que la grâce éternelle me serve de guide, Hafez ;
sinon j'aurai honte de moi-même à jamais.