Ghazal 341: Si je me souciais du blâme des prétentieux

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم
شیوهٔ مستی و رندی نرود از پیشم

زهد رندان نوآموخته راهی به دهیست
من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم؟

شاه شوریده‌سران خوان، من بی‌سامان را
زان که در کم‌خردی از همه عالم بیشم

بر جبین نقش کن از خون دل من خالی
تا بدانند که قربان تو کافرکیشم

اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا
تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم

شعر خونبار من ای باد، بدان یار رسان
که ز مژگان سیه، بر رگ جان زد نیشم

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟
حافظ راز خود و عارف وقت خویشم

Si je me souciais du blâme des prétentieux,
la voie de l'ivresse et du libertinage ne me réussirait pas.

L'ascèse des libertins fraîchement instruits ne mène nulle part ;
moi qui ai mauvais renom dans le monde, à quelle vertu songerais-je ?

Appelle-moi, moi le désordonné, roi des têtes folles,
car en manque de raison je l'emporte sur le monde entier.

Trace sur ton front une marque avec le sang de mon cœur,
pour qu'on sache que je suis la victime de toi, à la religion d'infidèle.

Montre un peu de foi et passe, pour l'amour de Dieu,
afin que tu ne saches pas combien, sous ce froc, je suis peu derviche.

Ô vent, porte mes vers qui pleuvent le sang à cet ami
qui, de ses cils noirs, a piqué la veine de ma vie.

Que je boive du vin ou non, qu'ai-je à faire avec qui que ce soit ?
Je suis le gardien de mon propre secret et le connaisseur de mon propre instant.