Ghasel 344: Ein Leben lang gehe ich im Suchen jeden Tag einen Schritt

عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم
دست شفاعت هر زمان در نیک نامی می‌زنم

بی ماه مهرافروز خود، تا بگذرانم روز خود
دامی به راهی می‌نهم، مرغی به دامی می‌زنم

اورنگ کو؟ گلچهر کو؟ نقش وفا و مهر کو؟
حالی من اندر عاشقی، داو تمامی می‌زنم

تا بو که یابم آگهی از سایهٔ سرو سهی
گلبانگ عشق از هر طرف، بر خوش خرامی می‌زنم

هرچند ک‌آن آرام دل، دانم نبخشد کام دل
نقش خیالی می‌کشم، فال دوامی می‌زنم

دانم سر آرد غصه را، رنگین برآرد قصه را
این آه خون افشان که من، هر صبح و شامی می‌زنم

با آن که از وی غایبم، وز می چو حافظ تایبم
در مجلس روحانیان، گه گاه جامی می‌زنم

Ein Leben lang gehe ich im Suchen jeden Tag einen Schritt;
jeden Augenblick strecke ich die Hand der Fürsprache nach einem guten Namen aus.

Ohne meinen liebeentzündenden Mond lege ich, um meinen Tag hinzubringen,
an einem Weg eine Falle und treibe einen Vogel in eine Falle.

Wo ist Aurang? Wo ist Goltschehr? Wo ist das Bild von Treue und Liebe?
Vorerst spiele ich in der Liebe um den vollen Einsatz.

In der Hoffnung, Kunde vom Schatten jener schlanken Zypresse zu erhalten,
erhebe ich nach allen Seiten den Ruf der Liebe an jeden, der anmutig geht.

Obwohl ich weiß, dass jene Ruhe des Herzens den Herzenswunsch nicht gewährt,
zeichne ich ein Bild der Vorstellung und ziehe ein Fal auf Dauer.

Ich weiß, er wird den Kummer beenden und der Geschichte Farbe geben,
dieser blutsprühende Seufzer, den ich jeden Morgen und Abend ausstoße.

Obwohl ich fern von ihm bin und wie Hafis dem Wein abgeschworen habe,
trinke ich in der Runde der Geistigen dann und wann einen Becher.