Ghasel 352: Eine lange Zeit ist es, dass ich in der Schenke diene

روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
در لباس فقر کار اهل دولت می‌کنم

تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوش‌خرام
در کمینم و انتظار وقت فرصت می‌کنم

واعظ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخن
در حضورش نیز می‌گویم نه غیبت می‌کنم

با صبا افتان و خیزان می‌روم تا کوی دوست
و از رفیقان ره استمداد همت می‌کنم

خاک کویت زحمت ما برنتابد بیش از این
لطف‌ها کردی بتا، تخفیف زحمت می‌کنم

زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تیر بلاست
یاد دار ای دل که چندینت نصیحت می‌کنم

دیدهٔ بدبین بپوشان ای کریم عیب‌پوش
زین دلیری‌ها که من در کنج خلوت می‌کنم

حافظم در مجلسی دردی‌کشم در محفلی
بنگر این شوخی که چون با خلق، صنعت می‌کنم

Eine lange Zeit ist es, dass ich in der Schenke diene;
im Gewand der Armut tue ich das Werk der Glücklichen.

Bis ich einen anmutig schreitenden Fasan in die Falle der Vereinigung bringe,
liege ich auf der Lauer und warte auf den Augenblick der Gelegenheit.

Unser Prediger hat nie den Duft der Wahrheit gespürt; höre, denn dieses Wort
sage ich auch in seiner Gegenwart, ich rede nicht hinter seinem Rücken.

Mit dem Ostwind gehe ich, fallend und aufstehend, zur Gasse des Freundes,
und die Weggefährten bitte ich um die Hilfe ihres Segens.

Der Staub deiner Gasse erträgt unsere Belästigung nicht länger;
du hast viel Güte erwiesen, o Abgott: Ich will die Last erleichtern.

Die Locke des Geliebten ist eine Falle am Weg und sein Blick der Pfeil des Unheils;
merk dir, o Herz, wie oft ich dir dies rate.

Verhülle das Auge, das Schlechtes sieht, o Großmütiger, der Fehler zudeckt,
vor diesen Kühnheiten, die ich im Winkel der Zurückgezogenheit begehe.

Ich bin Koranrezitator in der einen Runde und Hefetrinker in der anderen;
sieh diese Keckheit, wie ich mit den Leuten mein Spiel treibe.