Ghazal 352: È da molto tempo che servo nella taverna

روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
در لباس فقر کار اهل دولت می‌کنم

تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوش‌خرام
در کمینم و انتظار وقت فرصت می‌کنم

واعظ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخن
در حضورش نیز می‌گویم نه غیبت می‌کنم

با صبا افتان و خیزان می‌روم تا کوی دوست
و از رفیقان ره استمداد همت می‌کنم

خاک کویت زحمت ما برنتابد بیش از این
لطف‌ها کردی بتا، تخفیف زحمت می‌کنم

زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تیر بلاست
یاد دار ای دل که چندینت نصیحت می‌کنم

دیدهٔ بدبین بپوشان ای کریم عیب‌پوش
زین دلیری‌ها که من در کنج خلوت می‌کنم

حافظم در مجلسی دردی‌کشم در محفلی
بنگر این شوخی که چون با خلق، صنعت می‌کنم

È da molto tempo che servo nella taverna;
in veste di povertà faccio l'opera della gente fortunata.

Finché non porterò nella trappola dell'unione un fagiano dal bel passo,
sto in agguato e attendo il momento dell'occasione.

Il nostro predicatore non ha mai sentito il profumo della verità; ascolta, ché questo
lo dico anche in sua presenza, non sparlo alle spalle.

Col vento dell'est, cadendo e rialzandomi, vado verso la via dell'amico,
e ai compagni di strada chiedo l'aiuto della loro benedizione.

La polvere della tua via non sopporta più il nostro disturbo;
hai usato molte gentilezze, o idolo: alleggerirò il peso.

La ciocca dell'amato è una trappola sulla via e il suo sguardo la freccia della sventura;
ricordalo, o cuore, quante volte te lo consiglio.

Copri l'occhio che vede il male, o Generoso che copri i difetti,
davanti a queste audacie che commetto nell'angolo del ritiro.

Sono recitatore del Corano in un convegno e bevitore di feccia in un altro;
guarda questa sfrontatezza, come uso l'artificio con la gente.