Ghazal 354: De tes cils noirs tu as fait mille brèches dans ma foi

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد
مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

ز تاب آتش دوری، شدم غرق عرق چون گل
بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرقچینم

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی
که سلطانی عالم را طفیل عشق می‌بینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست، حاکم اوست
حرامم باد اگر من جان، به جای دوست بگزینم

صباح الخیر زد بلبل، کجایی ساقیا؟ برخیز
که غوغا می‌کند در سر خیال خواب دوشینم

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین
اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد
همانا بی‌غلط باشد، که حافظ داد تلقینم

De tes cils noirs tu as fait mille brèches dans ma foi ;
viens, que je recueille mille douleurs de ton œil languissant.

Ô compagnon de mon cœur, toi dont les amis sont sortis de la mémoire,
que ne vienne jamais pour moi l'instant où je m'assiérai sans ton souvenir.

Le monde est vieux et sans fondement ; crions contre ce tueur de Farhad,
dont les sortilèges et les ruses m'ont lassé de la douce vie.

De l'ardeur du feu de l'éloignement je suis noyé de sueur comme la rose ;
ô vent d'avant l'aube, apporte-moi un souffle de celui qui l'essuie.

Que le monde qui passe et celui qui demeure soient la rançon de la belle et de l'échanson,
car je vois la royauté du monde comme une suivante de l'amour.

Si l'ami choisit un autre à ma place, c'est lui le juge ;
que cela me soit interdit, si je choisis ma vie à la place de l'ami.

Le rossignol a lancé son « bonjour » ; où es-tu, échanson ? Lève-toi,
car le souvenir du rêve de la nuit dernière fait tumulte dans ma tête.

La nuit de mon départ, j'irai de ma couche au palais des houris
si, à l'instant de rendre l'âme, tu es la bougie de mon chevet.

Le récit du désir consigné dans cette lettre
est assurément sans faute, car c'est Hafez qui me l'a dicté.