Ghazal 355: Per ora vedo la convenienza del momento in questo

حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم
که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم

جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم
یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم

جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم
تا حریفان دغا را به جهان کم بینم

سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو
گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم

بس که در خرقهٔ آلوده زدم لاف صلاح
شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم

سینهٔ تنگ من و بار غم او، هیهات
مرد این بار گران نیست دل مسکینم

من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر
این متاعم که همی‌بینی و کمتر زینم

بندهٔ آصف عهدم دلم از راه مبر
که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم

بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند
که مکدر شود آیینه مهرآیینم

Per ora vedo la convenienza del momento in questo:
portare il bagaglio alla taverna e sedermi lì contento.

Prenderò la coppa di vino e mi terrò lontano dagli ipocriti;
cioè, tra la gente del mondo sceglierò la purezza di cuore.

Non ho amico né compagno se non il fiasco e il libro,
per vedere meno i falsi compagni del mondo.

Come il cipresso alzerò il capo libero dalla gente,
se mi sarà dato di ritirare il lembo dal mondo.

Tanto mi sono vantato di virtù in un saio macchiato
che mi vergogno davanti al volto del coppiere e al vino colorato.

Il mio petto angusto e il peso del dolore per lui: ahimè,
il mio povero cuore non è all'altezza di questo peso grave.

Che io sia rend della taverna o asceta della città,
sono questa merce che vedi, e meno di questa.

Sono servo del visir dell'epoca; non sviare il mio cuore,
ché se dico una parola, egli chiederà al cielo vendetta per me.

Sul mio cuore c'è la polvere dei torti; Dio mio, non permettere
che si appanni il mio specchio, il cui rito è l'amore.