Ghazal 356: Se sarà in mio potere sedere con chi tiene il mio cuore

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
ز جام وصل می‌ نوشم، ز باغ عیش گل چینم

شراب تلخ صوفی سوز، بنیادم بخواهد برد
لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شیرینم

مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز
سخن با ماه می‌گویم، پری در خواب می‌بینم

لبت شکر به مستان داد و چشمت می به میخواران
منم کز غایت حرمان نه با آنم نه با اینم

چو هر خاکی که باد آورد، فیضی برد از انعامت
ز حال بنده یاد آور که خدمتگار دیرینم

نه هر کو نقش نظمی زد کلامش دلپذیر افتد
تذرو طرفه من گیرم که چالاک است شاهینم

اگر باور نمی‌داری، رو از صورتگر چین پرس
که مانی نسخه می‌خواهد ز نوک کلک مشکینم

وفاداری و حق گویی نه کار هر کسی باشد
غلام آصف ثانی جلال الحق و الدینم

رموز مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ
که با جام و قدح هر دم ندیم ماه و پروینم

Se sarà in mio potere sedere con chi tiene il mio cuore,
berrò vino dalla coppa dell'unione e coglierò rose dal giardino del piacere.

Il vino amaro che brucia i sufi porterà via le mie fondamenta;
posa il labbro sul mio labbro, o coppiere, e prendi la mia dolce vita.

Forse impazzirò in questa passione, ché dalla notte al giorno
parlo con la luna e vedo una fata in sogno.

Il tuo labbro ha dato zucchero agli ebbri e il tuo occhio vino ai bevitori;
sono io che, nel colmo della privazione, non ho né l'uno né l'altro.

Poiché ogni polvere portata dal vento ha avuto parte della tua munificenza,
ricordati dello stato del tuo servo, ché ti servo da lungo tempo.

Non chiunque abbia tracciato una figura in versi ha una parola che piace al cuore;
sono io a prendere il fagiano raro, ché il mio falco è agile.

Se non ci credi, va' a chiedere al pittore di Cina,
ché Mani stesso vuole una copia dalla punta della mia penna di muschio.

Fedeltà e franchezza non sono opera di chiunque;
sono servo del secondo Asaf, Jalal al-Haqq wa'l-Din.

Ascolta da me, non dal predicatore, i segreti dell'ebbrezza e della vita da rend,
ché con coppa e calice sono a ogni istante commensale della luna e delle Pleiadi.