Ghazal 359: Heureux le jour où je quitterai cette étape en ruine

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بی‌طاقت
به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت
با دل زخم‌کش و دیدهٔ گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی
تا در میکده شادان و غزل‌خوان بروم

به هواداری او ذره‌صفت، رقص‌کنان
تا لب چشمهٔ خورشید درخشان بروم

تازیان را غم احوال گران‌باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون
همره کوکبهٔ آصف دوران بروم

Heureux le jour où je quitterai cette étape en ruine,
où je chercherai le repos de l'âme et partirai à la suite de l'aimé.

Bien que je sache que le chemin de l'étranger ne mène nulle part,
j'irai, au parfum de cette chevelure éparse.

Mon cœur est las de l'effroi de la prison d'Alexandre ;
je plierai bagage et j'irai jusqu'au royaume de Salomon.

Comme le vent d'est, le corps malade et le cœur sans force,
j'irai, par attachement à ce cyprès ondoyant.

Si sur son chemin il me faut aller sur la tête comme le calame,
j'irai, le cœur portant ses blessures et l'œil en larmes.

J'ai fait vœu, si je sors un jour de ce chagrin,
d'aller jusqu'à la porte de la taverne, joyeux et chantant des ghazals.

Par attachement à lui, dansant comme un atome,
j'irai jusqu'au bord de la source du soleil éclatant.

Les cavaliers rapides n'ont pas souci de l'état des lourdement chargés ;
ô gens pieux, un secours, que j'aille heureux et sans peine.

Et si, comme Hafez, je ne trouve pas l'issue du désert,
j'irai à la suite du cortège du vizir de ce temps.