Ghasel 360: Wenn ich von dieser verfallenen Raststätte nach Hause gehe

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم
دگر آنجا که روم عاقل و فرزانه روم

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رسم
نذر کردم که هم از راه به میخانه روم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک
به در صومعه با بربط و پیمانه روم

آشنایان ره عشق گرم خون بخورند
ناکسم گر به شکایت سوی بیگانه روم

بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار
چند و چند از پی کام دل دیوانه روم

گر ببینم خم ابروی چو محرابش باز
سجدهٔ شکر کنم و از پی شکرانه روم

خرم آن دم که چو حافظ به تولای وزیر
سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

Wenn ich von dieser verfallenen Raststätte nach Hause gehe,
gehe ich fortan, wohin ich auch gehe, klug und besonnen.

Wenn ich von dieser Reise wohlbehalten in die Heimat gelange,
habe ich gelobt, gleich vom Weg in die Schenke zu gehen.

Um zu sagen, was mir auf dieser Wanderung enthüllt wurde,
gehe ich mit Laute und Becher an die Tür des Klosters.

Wenn die Vertrauten des Weges der Liebe mein Blut trinken,
bin ich ein Nichtswürdiger, wenn ich klagend zu einem Fremden gehe.

Fortan meine Hand und die kettengleiche Locke der Schönen:
Wie lange, wie lange soll ich dem Wunsch meines tollen Herzens nachgehen?

Wenn ich die Krümmung seiner gebetsnischengleichen Braue wiedersehe,
werfe ich mich zum Dank nieder und gehe, um Dank zu sagen.

Glücklich der Augenblick, da ich wie Hafis in Ergebenheit zum Wesir
heiter aus der Schenke mit dem Freund nach Hause gehe.