Ghasel 359: Glücklich der Tag, an dem ich diese verfallene Raststätte verlasse

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بی‌طاقت
به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت
با دل زخم‌کش و دیدهٔ گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی
تا در میکده شادان و غزل‌خوان بروم

به هواداری او ذره‌صفت، رقص‌کنان
تا لب چشمهٔ خورشید درخشان بروم

تازیان را غم احوال گران‌باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون
همره کوکبهٔ آصف دوران بروم

Glücklich der Tag, an dem ich diese verfallene Raststätte verlasse,
Ruhe für die Seele suche und dem Geliebten nachgehe.

Obwohl ich weiß, dass der Weg des Fremden nirgendwohin führt,
gehe ich dem Duft jener zerzausten Locke nach.

Mein Herz ist des Schreckens von Alexanders Gefängnis müde;
ich schnüre mein Bündel und gehe bis ins Reich Salomos.

Wie der Ostwind, mit krankem Leib und kraftlosem Herzen,
gehe ich aus Ergebenheit zu jener wiegenden Zypresse.

Wenn ich auf seinem Weg wie die Feder auf dem Kopf gehen muss,
gehe ich mit wundgeschlagenem Herzen und weinendem Auge.

Ich habe gelobt, wenn ich eines Tages aus diesem Kummer herauskomme,
froh und Ghaselen singend bis zur Tür der Schenke zu gehen.

Aus Ergebenheit zu ihm, tanzend wie ein Sonnenstäubchen,
gehe ich bis an den Rand der Quelle der strahlenden Sonne.

Die schnellen Reiter kümmert die Lage der Schwerbeladenen nicht;
ihr Frommen, eine Hilfe, damit ich froh und leicht gehe.

Und finde ich wie Hafis den Weg aus der Wüste nicht,
so gehe ich im Gefolge des Wesirs der Zeit.