Ghazal 36: Depuis que la pointe de ta boucle est tombée aux mains de la brise

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است
لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست؟
نقطهٔ دوده که در حلقه جیم افتادست

زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار
چیست؟ طاووس که در باغ نعیم افتادست

دل من در هوس روی تو ای مونس جان
خاک راهیست که در دست نسیم افتادست

همچو گرد این تن خاکی نتواند برخاست
از سر کوی تو زان رو که عظیم افتادست

سایهٔ قد تو بر قالبم ای عیسی دم
عکس روحیست که بر عظم رمیم افتادست

آن که جز کعبه مقامش نبد از یاد لبت
بر در میکده دیدم که مقیم افتادست

حافظ گمشده را با غمت ای یار عزیز
اتحادیست که در عهد قدیم افتادست

Depuis que la pointe de ta boucle est tombée aux mains de la brise,
mon cœur épris, de chagrin, est tombé en deux moitiés.

Ton œil de magicien est la copie même du livre de magie,
mais il se trouve que cet exemplaire est tombé malade.

Sais-tu ce qu'est ce grain noir dans la courbe de ta boucle ?
Un point de noir de fumée tombé dans l'anneau de la lettre djim.

Ta boucle de musc dans le jardin paradisiaque de ta joue,
qu'est-ce ? Un paon tombé dans le jardin des délices.

Mon cœur, dans le désir de ton visage, ô compagne de l'âme,
est une poussière du chemin tombée aux mains de la brise.

Comme la poussière, ce corps de terre ne peut se relever
du seuil de ta rue, tant il est tombé lourdement.

L'ombre de ta taille sur mon corps, ô toi au souffle de Jésus,
est le reflet d'un esprit tombé sur des os en poussière.

Celui dont le séjour n'était que la Kaaba, au souvenir de ta lèvre,
je l'ai vu établi à la porte de la taverne.

Hafez l'égaré et le chagrin de toi, amie chère,
ont une union qui s'est faite aux temps anciens.