Ghazal 36: Da quando la punta della tua ciocca è caduta in mano alla brezza

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است
لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست؟
نقطهٔ دوده که در حلقه جیم افتادست

زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار
چیست؟ طاووس که در باغ نعیم افتادست

دل من در هوس روی تو ای مونس جان
خاک راهیست که در دست نسیم افتادست

همچو گرد این تن خاکی نتواند برخاست
از سر کوی تو زان رو که عظیم افتادست

سایهٔ قد تو بر قالبم ای عیسی دم
عکس روحیست که بر عظم رمیم افتادست

آن که جز کعبه مقامش نبد از یاد لبت
بر در میکده دیدم که مقیم افتادست

حافظ گمشده را با غمت ای یار عزیز
اتحادیست که در عهد قدیم افتادست

Da quando la punta della tua ciocca è caduta in mano alla brezza,
il mio cuore innamorato è caduto in due per il dolore.

Il tuo occhio di maga è la copia stessa del libro di magia,
ma il fatto è che questo esemplare è riuscito malato.

Sai che cos'è quel neo nero nella curva della tua ciocca?
Un punto di nerofumo caduto nell'anello della lettera jim.

La tua ciocca di muschio nel giardino paradisiaco della guancia,
che cos'è? Un pavone caduto nel giardino delle delizie.

Il mio cuore, nel desiderio del tuo volto, o compagna dell'anima,
è polvere della strada caduta in mano alla brezza.

Come polvere, questo corpo di terra non può rialzarsi
dall'imbocco della tua via, tanto pesantemente è caduto.

L'ombra della tua statura sul mio corpo, o tu dal soffio di Gesù,
è il riflesso di uno spirito caduto su ossa disfatte.

Colui la cui dimora era solo la Kaaba, al ricordo del tuo labbro,
l'ho visto stabilito alla porta della taverna.

Hafez lo smarrito e la pena per te, amica cara,
hanno un'unione che fu stretta in tempi antichi.