Ghazal 374: Vieni, spargiamo rose e versiamo vino nella coppa

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را، شکر در مجمر اندازیم

چو در دست است رودی خوش، بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم

صبا! خاک وجود ما، بدان عالی‌جناب انداز
بود کآن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

یکی از عقل می‌لافد، یکی طامات می‌بافد
بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم

بهشت عدن اگر خواهی، بیا با ما به میخانه
که از پای خمت روزی، به حوض کوثر اندازیم

سخن‌دانی و خوش‌خوانی نمی‌ورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را، به ملکی دیگر اندازیم

Vieni, spargiamo rose e versiamo vino nella coppa;
squarciamo il tetto del cielo e gettiamo un disegno nuovo.

Se il dolore leva un esercito per versare il sangue degli amanti,
il coppiere e io caricheremo insieme e ne abbatteremo le fondamenta.

Nella coppa di vino purpureo versiamo acqua di rose;
nell'incensiere della brezza che sparge profumo gettiamo zucchero.

Poiché c'è in mano un bel liuto, menestrello, suona una bella aria,
che cantiamo ghazal battendo le mani e, pestando i piedi, doniamo il capo.

Vento dell'est, porta la polvere del nostro essere a quell'alta corte;
può darsi che gettiamo uno sguardo sulla vista di quel re dei belli.

Uno si vanta della ragione, un altro tesse vane parole;
vieni, portiamo queste contese davanti al Giudice.

Se vuoi il giardino dell'Eden, vieni con noi alla taverna,
che dal piede della giara ti gettiamo un giorno nella vasca del paradiso.

Il ben dire e il bel cantare non si coltivano a Shiraz;
vieni, Hafez, che ci trasferiamo in un altro regno.