Ghasel 382: Wenn du kommst, sprich über einem Kranken und Erschöpften eine Fatiha

فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
لب بگشا که می‌دهد لعل لبت به مرده جان

آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رود
گو نفسی که روح را می‌کنم از پیش روان

ای که طبیب خسته‌ای، روی زبان من ببین
کاین دم و دود سینه‌ام، بار دل است بر زبان

گرچه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت
همچو تبم نمی‌رود آتش مهر از استخوان

حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن
چشمم از آن دو چشم تو خسته شده‌ست و ناتوان

بازنشان حرارتم ز آب دو دیده و ببین
نبض مرا که می‌دهد هیچ ز زندگی نشان

آن که مدام شیشه‌ام از پی عیش داده است
شیشه‌ام از چه می‌برد پیش طبیب هر زمان؟

حافظ از آب زندگی شعر تو داد شربتم
ترک طبیب کن بیا نسخهٔ شربتم بخوان

Wenn du kommst, sprich über einem Kranken und Erschöpften eine Fatiha;
öffne die Lippen, denn der Rubin deiner Lippe gibt dem Toten Leben.

Dem, der zum Krankenbesuch kam, die Fatiha sprach und geht,
sag: «Einen Atemzug noch, denn ich schicke meine Seele vor ihm her.»

O du, Arzt des Kranken, sieh dir meine Zunge an,
denn dieser Atem und Rauch aus meiner Brust ist die Last des Herzens auf der Zunge.

Machte das Fieber auch meine Gebeine vor Liebe heiß und ging,
so weicht das Feuer der Liebe nicht wie mein Fieber aus den Gebeinen.

Der Zustand meines Herzens hat wegen deines Schönheitsmals seine Heimat im Feuer;
mein Auge ist wegen deiner beiden Augen krank und kraftlos geworden.

Senke meine Hitze mit dem Wasser meiner beiden Augen und sieh,
ob mein Puls irgendein Zeichen von Leben gibt.

Der mir stets das Glas zum Vergnügen reichte,
warum trägt er mein Glas jedes Mal zum Arzt?

Hafis, deine Verse gaben mir einen Trank vom Wasser des Lebens;
lass den Arzt und komm, lies das Rezept meines Tranks.