Ghasel 383: Sooft ich den Ärzten meinen Kummer klagte

چندان که گفتم غم با طبیبان
درمان نکردند مسکین غریبان

آن گل که هر دم در دست بادیست
گو شرم بادش از عندلیبان

یا رب امان ده تا بازبیند
چشم محبان روی حبیبان

درج محبت بر مهر خود نیست
یا رب مبادا کام رقیبان

ای منعم آخر بر خوان جودت
تا چند باشیم از بی نصیبان

حافظ نگشتی شیدای گیتی
گر می‌شنیدی پند ادیبان

Sooft ich den Ärzten meinen Kummer klagte,
sie heilten die armen Fremden nicht.

Jener Rose, die jeden Augenblick in der Hand eines Windes ist,
sag, sie solle sich vor den Nachtigallen schämen.

O Herr, gewähre sicheres Geleit, damit
das Auge der Liebenden die Gesichter der Geliebten wiedersieht.

Das Kästchen der Liebe trägt nicht mehr sein eigenes Siegel;
o Herr, möge sich der Wunsch der Rivalen nicht erfüllen.

O Wohltäter, wie lange sollen wir am Tisch deiner Großmut
zu denen gehören, die leer ausgehen?

Hafis, du wärst nicht zum Narren der Welt geworden,
hättest du auf den Rat der Gebildeten gehört.