Ghazal 386: Pour l'amour de Dieu, assieds-toi moins souvent avec les porteurs de froc

خدا را کم نشین با خرقه پوشان
رخ از رندان بی‌سامان مپوشان

در این خرقه بسی آلودگی هست
خوشا وقت قبای می فروشان

در این صوفی‌وشان دردی ندیدم
که صافی باد عیش دردنوشان

تو نازک‌طبعی و طاقت نیاری
گرانی‌های مشتی دلق‌پوشان

چو مستم کرده‌ای مستور منشین
چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

بیا وز غبن این سالوسیان بین
صراحی خون‌دل و بربط خروشان

ز دلگرمی حافظ بر حذر باش
که دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان

Pour l'amour de Dieu, assieds-toi moins souvent avec les porteurs de froc,
et ne cache pas ton visage aux libertins sans ordre.

Dans ce froc il y a bien des souillures ;
heureux le temps de la tunique des marchands de vin.

Chez ces faux soufis je n'ai pas vu de vraie douleur ;
que le plaisir des buveurs de lie reste limpide.

Tu es de nature délicate et tu ne supporteras pas
la lourdeur d'une poignée de porteurs de haillons.

Puisque tu m'as enivré, ne reste pas voilé ;
puisque tu m'as donné le miel, ne me fais pas boire le poison.

Viens, et vois, par la tromperie de ces hypocrites,
le flacon au cœur en sang et le luth qui crie.

Garde-toi de l'ardeur du cœur de Hafez,
car il a une poitrine pareille à un chaudron bouillant.