Ghazal 389: Come la rosa, a ogni istante, al tuo profumo

چو گل هر دم به بویت جامه در تن
کنم چاک از گریبان تا به دامن

تنت را دید گل گویی که در باغ
چو مستان جامه را بدرید بر تن

من از دست غمت مشکل برم جان
ولی دل را تو آسان بردی از من

به قول دشمنان برگشتی از دوست
نگردد هیچ کس با دوست دشمن

تنت در جامه چون در جام باده
دلت در سینه چون در سیم آهن

ببار ای شمع اشک از چشم خونین
که شد سوز دلت بر خلق روشن

مکن کز سینه‌ام آه جگرسوز
برآید همچو دود از راه روزن

دلم را مشکن و در پا مینداز
که دارد در سر زلف تو مسکن

چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظ
بدین سان کار او در پا میفکن

Come la rosa, a ogni istante, al tuo profumo,
mi strappo la veste addosso, dal colletto fino all'orlo.

Si direbbe che la rosa abbia visto il tuo corpo, ché nel giardino,
come gli ebbri, si è strappata la veste addosso.

Io a stento porto in salvo la vita dalle mani del dolore per te,
ma tu mi hai portato via il cuore con facilità.

Sulla parola dei nemici ti sei allontanato dall'amico;
nessuno diventa nemico di un amico.

Il tuo corpo nella veste è come il vino nella coppa;
il tuo cuore nel petto è come ferro nell'argento.

Piovi lacrime, o candela, dal tuo occhio insanguinato,
ché l'ardore del tuo cuore è diventato palese alla gente.

Non fare in modo che dal mio petto un sospiro che brucia il fegato
salga come fumo dalla finestra.

Non spezzare il mio cuore e non gettarlo sotto i piedi,
ché ha la sua dimora nella punta della tua ciocca.

Poiché Hafez ha legato il cuore alla tua chioma,
non gettare così la sua faccenda sotto i piedi.