Ghazal 390: La couronne du sultan Rose a paru au bord de la prairie

افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
مقدمش یا رب مبارک باد بر سرو و سمن

خوش به جای خویشتن بود این نشست خسروی
تا نشیند هر کسی اکنون به جای خویشتن

خاتم جم را بشارت ده به حسن خاتمت
کاسم اعظم کرد از او کوتاه دست اهرمن

تا ابد معمور باد این خانه کز خاک درش
هر نفس با بوی رحمان می‌وزد باد یمن

شوکت پور پشنگ و تیغ عالمگیر او
در همه شهنامه‌ها شد داستان انجمن

خنگ چوگانی چرخت رام شد در زیر زین
شهسوارا چون به میدان آمدی گویی بزن

جویبار ملک را آب روان شمشیر توست
تو درخت عدل بنشان بیخ بدخواهان بکن

بعد از این نشگفت اگر با نکهت خلق خوشت
خیزد از صحرای ایذج نافهٔ مشک ختن

گوشه گیران انتظار جلوهٔ خوش می‌کنند
برشکن طرف کلاه و برقع از رخ برفکن

مشورت با عقل کردم گفت حافظ می بنوش
ساقیا می ده به قول مستشار مؤتمن

ای صبا بر ساقی بزم اتابک عرضه دار
تا از آن جام زرافشان جرعه‌ای بخشد به من

La couronne du sultan Rose a paru au bord de la prairie ;
Seigneur, que sa venue soit bénie pour le cyprès et le jasmin.

Ce siège royal était bien à sa propre place,
afin que chacun s'assoie maintenant à la place qui est la sienne.

Annonce au sceau de Jamshid la bonne nouvelle d'une heureuse fin,
car le Nom suprême en a écarté la main du démon.

Que prospère à jamais cette maison, de la poussière du seuil de laquelle
à chaque souffle le vent du Yémen souffle avec le parfum du Miséricordieux.

La majesté du fils de Pashang et son sabre conquérant du monde
sont devenus, dans tous les livres des rois, le récit des assemblées.

Le coursier de polo du ciel s'est fait docile sous ta selle ;
ô royal cavalier, puisque tu es entré en lice, frappe la balle.

L'eau courante du ruisseau du royaume, c'est ton sabre ;
plante l'arbre de la justice et arrache la racine des malveillants.

Désormais, rien d'étonnant si, au parfum de ton heureux naturel,
il s'élève de la plaine d'Izaj une poche de musc de Khotan.

Ceux qui se tiennent à l'écart attendent une belle apparition ;
relève le bord de ton bonnet et jette le voile de ton visage.

J'ai consulté la raison ; elle dit : « Hafez, bois du vin. »
Échanson, donne du vin, sur la parole d'un conseiller digne de foi.

Ô vent d'est, expose à l'échanson du festin de l'Atabeg
qu'il m'accorde une gorgée de cette coupe qui répand l'or.