Ghazal 392: Sais-tu ce qu'est la fortune ? Voir le visage de l'ami

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن
در کوی او گدایی، بر خسروی گزیدن

از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن
از دوستان جانی، مشکل توان بریدن

خواهم شدن به بستان، چون غنچه با دل تنگ
وآنجا به نیک‌نامی، پیراهنی دریدن

گه چون نسیم با گل، راز نهفته گفتن
گه سر عشق‌بازی، از بلبلان شنیدن

بوسیدن لب یار، اول ز دست مگذار
کآخر ملول گردی، از دست و لب گزیدن

فرصت شمار صحبت، کز این دوراهه منزل
چون بگذریم دیگر، نتوان به هم رسیدن

گویی برفت حافظ، از یاد شاه‌ یحیی
یا رب به یادش آور، درویش پروریدن

Sais-tu ce qu'est la fortune ? Voir le visage de l'ami ;
préférer la mendicité dans sa rue à la royauté.

Renoncer à l'espoir de la vie est aisé, mais
se couper d'amis chers comme la vie est difficile.

J'irai au jardin comme le bouton, le cœur serré,
et là, en tout bon renom, je déchirerai ma chemise.

Tantôt, comme la brise, dire à la rose les secrets cachés ;
tantôt, entendre des rossignols le mystère de l'amour.

Ne laisse pas d'abord échapper le baiser de la lèvre de l'ami,
car à la fin tu te lasseras de te mordre la main et la lèvre.

Tiens la compagnie pour une chance, car une fois passée
cette étape à deux chemins, on ne peut plus se rejoindre.

On dirait que Hafez est sorti de la mémoire de Shah Yahya ;
Seigneur, rappelle-lui de prendre soin des derviches.