Ghazal 395: Fais de la jacinthe musquée un voile au pétale de rose

گلبرگ را ز سنبل مشکین، نقاب کن
یعنی که رخ بپوش و جهانی، خراب کن

بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را
چون شیشه‌های دیدهٔ ما پرگلاب کن

ایام گل، چو عمر به رفتن شتاب کرد
ساقی به دور بادهٔ گلگون، شتاب کن

بگشا به شیوه، نرگس پرخواب مست را
وز رشک، چشم نرگس رعنا به خواب کن

بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گیر
بنگر به رنگ لاله و عزم شراب کن

زآن جا که رسم و عادت عاشق‌کشی توست
با دشمنان، قدح کش و با ما عتاب کن

همچون حباب، دیده به روی قدح گشای
وین خانه را قیاس اساس از حباب کن

حافظ وصال می‌طلبد از ره دعا
یا رب! دعای خسته‌دلان، مستجاب کن

Fais de la jacinthe musquée un voile au pétale de rose ;
c'est-à-dire, couvre ton visage et ruine un monde.

Secoue la sueur de ton visage, et rends les bords du jardin
pleins d'eau de rose, comme les fioles de nos yeux.

Les jours de la rose, comme la vie, se sont hâtés de partir ;
échanson, hâte-toi de faire circuler le vin couleur de rose.

Ouvre à ta manière ce narcisse ivre et lourd de sommeil,
et, de jalousie, endors l'œil du gracieux narcisse.

Respire le parfum de la violette et saisis la boucle de l'aimée ;
regarde la couleur de la tulipe et résous-toi au vin.

Puisque ta coutume et ton habitude sont de tuer les amants,
bois la coupe avec nos ennemis et garde pour nous tes reproches.

Comme la bulle, ouvre l'œil sur la face de la coupe,
et juge par la bulle des fondations de cette maison.

Hafez demande l'union par la voie de la prière ;
Seigneur, exauce la prière des cœurs épuisés.