Gazal 40: Gracias a Dios, la puerta de la taberna está abierta

المنة لله که در میکده، باز است
زان رو که مرا بر در او، روی نیاز است

خم‌ها، همه در جوش و خروش‌اند ز مستی
وان می که در آن‌جاست، حقیقت، نه مجاز است

از وی، همه، مستی و غرور است و تکبر
وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است

رازی که بر غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم که او محرم راز است

شرح شکن زلف خم اندر خم جانان
کوته نتوان کرد که این قصه، دراز است

بار دل مجنون و خم طرهٔ لیلی
رخسارهٔ محمود و کف پای ایاز است

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالم
تا دیدهٔ من بر رخ زیبای تو، باز است

در کعبهٔ کوی تو، هر آن‌کس که بیاید
از قبلهٔ ابروی تو در عین نماز است

ای مجلسیان، سوز دل «حافظ» مسکین
از شمع بپرسید که در سوز و گداز است

Gracias a Dios, la puerta de la taberna está abierta,
pues tengo el rostro vuelto hacia ella en la necesidad.

Las tinajas hierven y braman todas de embriaguez,
y el vino que allí hay es real, no figurado.

De él viene toda embriaguez, orgullo y altivez;
de nosotros, todo desvalimiento, flaqueza y necesidad.

El secreto que no dijimos ni diremos a otros
lo diremos al amigo, que él es el confidente del secreto.

La relación de los pliegues del rizo de la amada, bucle en bucle,
no puede abreviarse, que esta historia es larga.

Es la carga del corazón de Maynún y el rizo de Layla,
la mejilla de Mahmud y la planta del pie de Ayaz.

Como el halcón he cosido mis ojos al mundo entero,
desde que mi ojo está abierto a tu hermoso rostro.

Todo el que entra en la Kaaba de tu calle
está, por la alquibla de tu ceja, en plena oración.

Oh gentes de la reunión, por el ardor del corazón del pobre Hafez
preguntad a la vela, que arde y se derrite.