Gazal 41: Aunque el vino alegra y el viento esparce rosas

اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ای و حریفی گرت به چنگ افتد
به عقل نوش که ایام فتنه‌ انگیز است

در آستین مرقع پیاله پنهان کن
که همچو چشم صراحی، زمانه خونریز است

به آب دیده بشوییم خرقه‌ها از می
که موسم ورع و روزگار پرهیز است

مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر
که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است

سپهر بر شده پرویزنی‌ست خون افشان
که ریزه‌اش سر کسری و تاج پرویز است

عراق و فارس گرفتی به شعر خوش حافظ
بیا که نوبت بغداد و وقت تبریز است

Aunque el vino alegra y el viento esparce rosas,
no bebas al son del arpa, que el almotacén anda afilado.

Si una redoma y un compañero te caen en las manos,
bebe con juicio, que los tiempos son revoltosos.

Esconde la copa en la manga del manto remendado,
que, como el ojo de la redoma, la época derrama sangre.

Lavemos con lágrimas el vino de los mantos,
que es temporada de piedad y tiempo de abstinencia.

No busques vida dulce del giro trastornado del cielo,
que lo claro de lo alto de esta tinaja está todo mezclado con heces.

El cielo alzado es un cedazo que esparce sangre,
cuyas migajas son la cabeza de Cosroes y la corona de Parviz.

Has tomado Irak y Fars con tu dulce verso, Hafez;
ven, que es el turno de Bagdad y la hora de Tabriz.