Gazal 413: El bozo de la mejilla del amigo, que eclipsa a la luna

خط عذار یار که بگرفت ماه از او
خوش حلقه‌ای‌ست لیک به در نیست راه از او

ابروی دوست گوشهٔ محراب دولت است
آن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او

ای جرعه‌نوش مجلس جم! سینه پاک دار
کآیینه‌ای‌ست جام جهان‌بین که آه از او

کردار اهل صومعه‌ام کرد می‌پرست
این دود بین که نامهٔ من شد سیاه از او

سلطان غم هر آن چه تواند بگو بکن
من برده‌ام به باده‌فروشان پناه از او

ساقی چراغ می به ره آفتاب دار
گو بر فروز مشعلهٔ صبحگاه از او

آبی به روزنامهٔ اعمال ما فشان
باشد توان سترد حروف گناه از او

حافظ که ساز مطرب عشاق ساز کرد
خالی مباد عرصهٔ این بزمگاه از او

آیا در این خیال که دارد گدای شهر
روزی بود که یاد کند پادشاه از او؟

El bozo de la mejilla del amigo, que eclipsa a la luna,
es un hermoso anillo, pero no hay salida de él.

La ceja del amigo es el rincón del mihrab de la fortuna;
frota allí el rostro y pídele lo que necesitas.

Oh tú que bebes en la reunión de Jamshid, ten limpio el pecho,
que la copa que muestra el mundo es un espejo: cuidado con el suspiro.

La conducta de la gente del convento me hizo adorador del vino;
mira este humo, con el que mi registro se volvió negro.

Dile al sultán de la pena que haga cuanto pueda;
me he refugiado de él entre los vendedores de vino.

Copero, sostén la lámpara del vino en el camino del sol;
dile que encienda con ella la antorcha de la mañana.

Echa un poco de agua sobre el diario de nuestras obras;
quizá se puedan borrar con ella las letras del pecado.

Hafez, que templó el instrumento del músico de los amantes:
que el recinto de este banquete no esté nunca vacío de él.

En esta fantasía que abriga el mendigo de la ciudad,
¿habrá un día en que el rey se acuerde de él?